Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down

Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Florence op zo 18 mei 2014 - 17:01

Like I promised: Dwaze beginpost ^^

Gillend wordt ik wakker. Abel. Abel. Neen. Hij is dood, ik heb hem zelf in brand gestoken. Dit was enkel maar een droom. Het moet een droom geweest zijn. Het kan niet anders. Het is niet logisch dat hij nog in leven zou kunnen zijn. Niemand overleeft het verbrand worden.
Het is zondag vandaag en normaal gezien zou ik dus aan mijn nieuw project rondom serums moeten werken, maar ik vrees ervoor dat dat niet gaat lukken. Ik heb mijn uren voor deze week al gedaan.
In een rapje trek ik mijn kleren aan: Een blauw overhemdje dat ik in mijn zwarte short steek. Het voelt raar aan, het is immers al een tijdje geleden dat ik nog in zo'n kleding heb rondgelopen, aangezien ik in het weekend meestal mijn labojas aanheb en tijdens de week mijn T-shirt en een lange broek of een rokje, om les te geven.
Maar vandaag kan ik dat niet. Zuchtend trek ik alle ladekasten open in mijn kamer, op zoek naar een balpen en een blaadje papier.
Geachte mevrouw Carter

Vandaag zal ik niet op het werk te vinden zijn wegens privéomstandigheden. Ik heb geen doktersbriefje, maar die ga je ook niet krijgen. Ik hoop dat je het begrijpt en desnoods trek je maar wat van mijn loon af.

Hoogachtend,
Florence Elles May

---
De gangen van Eruditie zijn lang en wit: Die kleur zou de gedachtegang tot rust moeten brengen en zou de hersenen moeten stimuleren beter te presteren. Ik weet niet wat ik ervan moet geloven. Maar ik weet wel dat ik vandaag te veel wit ga zien in Candor, mijn geboorteplek, dus dat ik hier zo snel mogelijk weg moet.
Begrijp me niet verkeerd, ik ga niet naar Candor om mijn familie te bezoeken - niet alleen daarom, want dan zou ik de gouden stellingsregel "Factie Boven Bloed" schenden. De hoofdreden waarom ik terug naar daar ga, is omdat zij juridisch gezien bijna alle macht in handen hebben en dat ik weet dat Abels moeder me heeft aangeklaagd en dat ik dus binnenkort een brief kan verwachten over een hoorzitting; datgene wat ik het liefst wil vermijden.

De weg naar Candor is niet zo lang, ze zijn per definitie onze "buren". Binnen raken is óók niet moeilijk, ze gaan er maar van uit dat iedereen een eerlijke reden heeft naar binnen te gaan. Bende nitwits. Dat is dus ook één van de redenen waarom ik hen verlaten heb.
Maar wie moet ik zoeken om die hoorzitting te vermijden? De eerste de beste, natuurlijk.
'Uhm, excuseer me, mevrouw,' spreek ik de eerste de beste persoon die ik vind aan, 'maar waar kan ik het hoofd van de Juridische Ondernemingen vinden?'


Laatst aangepast door Florence op ma 19 mei 2014 - 17:20; in totaal 5 keer bewerkt

_______________

"You may not know it yet, but the world isn't fair. Stop saying it."
avatar
Florence

Aantal berichten : 28

Paspoort
Oorspronkelijke factie: Candor
Gekozen factie: Erudite
Partner:

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Valerie op zo 18 mei 2014 - 18:47


Het is een prachtig gezicht, de dauwdruppels die zich over het spinnenweb dat voor mijn raam hangt heeft gespreid. Het verbaast me überhaupt dat een spin het lef in zich heeft zich op deze verdieping van de Merciless Mart te wagen. Ik geeuw. Ik heb me nog niet aangekleed, en de witte stof van mijn pyjama wappert in de wind die zich door het geopende raam van mijn slaapkamer naar binnen giert. Het is een grauwe dag vandaag, een type weer dat zich al dagen voortsleept in Chicago. Het is krenkend; niet warm genoeg om voor de lol naar buiten te gaan, niet koud genoeg voor sneeuw. Wanneer ik me besef dat er ogen zijn die me kunnen zien terwijl ik zo ver vooroverbogen uit het raam hang, laat ik mezelf snel naar binnen zaken en mijn tenen raken in een soepele beweging de koude tegelvloer van mijn slaapruimte.
Na een verfrissende douche en het besef hoe heerlijk het is zo hoog in een factie te zitten dat je toegewijd bent aan je eigen slaapkamer, moet ik me toch echt aan het helse karwei om me aan te kleden wagen. Op dit soort momenten wenste ik dat ik Dauntless nooit had verlaten, en ik gewoon nog kon dragen om het even waar ik die dag zin in had -zolang het maar zwart was natuurlijk-, maar dan denk ik weer aan mijn moeder, en trek ik graag ieder dag dezelfde kleding. Nadat ik mezelf in mijn panty heb gehesen, een hoge rok heb aangetrokken, daar een witte blouse zo net mogelijk heb in gestopt en mijn ontembare haar in een lage knot heb gebonden, schiet ik in mijn zwart gelakte hakken en sluit mijn kamerdeur. Het stoort me nog steeds ieder dag dat ik geen sleutel heb, en ik betrap mezelf er vaak op dat ik wacht totdat ik de handeling van de sleutel in het slot steken heb ingecalculeerd ter uitvoering, maar nee hoor; het is de normaalste zaak van de wereld je spullen onbewaakt achter te laten omdat we elkaar allemaal horen te vertrouwen.
In gedachten verzonken daal ik alle acht de trappen af, hoewel er gewoon een lift in het gebouw is -macht der gewoonte- terwijl mijn hakken storend tikken bij iedere trede.
Wanneer ik beneden kom en een blik op de klok werp, zie ik dat ik zo ongeveer drie kwartier te vroeg ben voor de vergadering. Geweldig, wachten is een van mijn minst favoriete bezigheden. Het is verspilling van tijd die ik anders had kunnen indelen. Langer uit het raam hangen en mezelf euforisch voelen, om maar een voorbeeld te noemen. Gezien het tijdstip is de ontvangsthal ook redelijk rustig. Ik laat mezelf op een beheerste manier op een van de kalmerende, zwarte stoelen vallen, die overal door de ruimte verspreid zijn. Mijn favoriete plek is nog vrij; het dichts bij het raam om mensen goed te kunnen observeren. Ik weet dat het slecht is, een zonde in mijn factie zelfs, maar soms heb ik nu eenmaal de neiging om onberispelijkheden in mensen te bespeuren en ja, ik geef het eerlijk toe, dat is omdat ik ze wantrouw. Ik heb geleerd dat een persoon niet altijd op zijn bestaan te vertrouwen kan zijn. Onbewust werp ik een blik op mijn tatoeage. 'Trust no one', een herinnering aan deze gedachte.
Hordes mensen lopen voorbij, zeer waarschijnlijk op weg naar hun werk. Veel grijze muizen, die nu extra onopvallende individuen waren. Natuurlijk is dit logisch; Alleen Abnegation heeft ruimte in haar factie voor alle gekken die met het slechte openbaar vervoer of te voet de stad doorkruisen om de levens van anderen boven dat van henzelf te verkiezen. Ik heb nooit iets met het principe van deze factie gehad. Plotseling valt mijn oog op een blauw kledingstuk tussen al dat grijs. Dat is niet logisch; Erudites hebben in hun hoofdkwartier alles wat ze nodig hebben om een erudiet leven te lijden. Wat zou ze hier te zoeken hebben? Onopvallend sta ik op en loop wat dichter naar de deur toe, met mijn rug leun ik onverschillig tegen het koude marmer van de balie. Het meisje legt haar hand op de glazen deur en duwt deze open; haar blauwe overhemd vloekt meteen bij de zwart en wit betegelde vloer. Ik doe niet mijn best mijn wantrouwen te verbergen wanneer ze op me komt afgelopen en vraagt; "Uhm, excuseer me, mevrouw, maar waar kan ik het hoofd van de Juridische Onderneming vinden?" Ik walg van haar intelligente woordkeuze, maar het lijkt me niet nodig om die informatie met dit meisje te delen. Er is een verschil tussen informatie weg willen laten omdat je geen zin hebt om het mee te delen en omdat je de waarheid wilt verzwijgen. In dit geval doe ik dus niets fout. "Zij heeft momenteel over een half uur een vergadering. Misschien kan ik je daarna helpen." Het hebben van een belangrijke functie heeft een erg dubbel gevoel; aan de ene kant zijn de privileges geweldig, aan de andere kant is het kwetsend wanneer mensen niet weten wie je bent. "Daarbij is, zoals je ziet, de rechtszaal nog gesloten. Het spijt me, maar ik kan je niet helpen, en al helemaal niet als je me zo weinig informatie verschaft." Ik verbaas mezelf altijd weer over mijn vocabulaire wanneer ik een Erudite voor me heb; ik zal het nooit afleren dat ik nu eenmaal veel kennis heb over het irriteren van mensen.
[Je dwaas-level is erg laag Smile]


_______________
avatar
Valerie
Leider Candor

Aantal berichten : 258

Paspoort
Oorspronkelijke factie: [D]auntless
Gekozen factie: [C]andor
Partner: [T]here is no remedy for memory and your face is like a melody; it won't leave my head.

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Florence op zo 18 mei 2014 - 19:30

De vrouw lijkt even te twijfelen of ze me de informatie wel zal verschaffen. Daar krijg ik het pleuris van, want ik wil informatie - ik ben immers Erudiet, en zij hoort me die te geven - ze is Oprecht dus ze moet de waarheid vertellen. Zwijgen over een waarheid is ook een misdaad in Oprechtheid - dat heb ik altijd geleerd en dat leer ik mijn leerlingen nog steeds. Van een Oprechte zou je altijd antwoord moeten krijgen, of dat antwoord je nu aanstaat of niet. Dat is wat me afstootte van Oprechtheid, waar ik geboren ben. Ik kon niet, en kan nog steeds niet, de waarheid verschaffen. Ik wil niet iedereen kwetsen of pijn doen, gewoon omdat eerlijkheid een schone deugd is. Dat is onmogelijk voor mij en iedereen in mijn factie - iedereen in elke factie buiten Oprechtheid.
"Zij heeft momenteel over een half uur een vergadering. Misschien kan ik je daarna helpen," vertelt de vrouw. Ik knik.
"Een half uur zou genoeg moeten zijn en ik weet zeker dat ze er niets op tegen zou hebben me te ontvangen: Ik heb haar eertijds immers gekend, al is dat onderhand alweer zes jaar geleden." Ze blijft nog even nadenken. Dat zou ik moeten appreciëren, aangezien nadenken volgens mijn factie de grootste deugd is. Maar zij is Oprecht, ze hoort een flapuit te zijn, geen intelligent, diep nadenkend iemand.
"Daarbij is, zoals je ziet, de rechtszaal nog gesloten. Het spijt me, maar ik kan je niet helpen, en al helemaal niet als je me zo weinig informatie verschaft." Ik glimlach - oprecht, ik houd niet van valse glimlachen.
"Oh, ik begrijp ten zeerste dat u meer informatie nodig heeft." Ik kijk haar glimlachend aan. Ik herken haar van ergens, maar ik weet niet van waar. "Mijn naam is Florence Elles May en naar het schijnt ben ik aangeklaagd wegens onmenselijke behandeling van mijn mede factielid. Ik had immers de toestemming van de leiding, maar aangezien de leiding van onze factie die per definitie niet kan geven, heeft iemand mij en onze leiding hier aangeklaagd. Ik wilde daarom even met haar spreken. Ik hoop dat u daarmee genoeg weet?" Ik weet wat ze gaat doen - ik vermoed het. Ze gaan me wellicht arresteren en me dan opsluiten voor verhoor. Maar dat - dat kan me op het moment niet schelen. Op het moment zit ik liever opgesloten in een cel in de Merciless Mart dan in Eruditie te zijn.

// Bedankt, haha! (: I like Valerie, by the way ^^

_______________

"You may not know it yet, but the world isn't fair. Stop saying it."
avatar
Florence

Aantal berichten : 28

Paspoort
Oorspronkelijke factie: Candor
Gekozen factie: Erudite
Partner:

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Valerie op ma 19 mei 2014 - 19:55


Nog voordat ik mijn volledige verhaal af heb kunnen maken, valt ze me in de reden met nog een intelligente zin. Dat is hetgeen wat me ervan weerhouden heeft Erudite te kiezen, -ook al zou ik de initiatie met gemak gehaald hebben- intelligentie is iets prachtigs, maar niemand houdt van betweters. Daarbij zijn haar woorden niet eens correct. Schokkend genoeg. Ik glimlach, en kan het niet helpen dat het enigszins spottend is. Zonder aandacht te besteden aan wat ze zojuist heeft gezegd, zet ik mijn verhaal voort. Gewoon om even te kijken hoe lang ik dit spelletje met haar kan spelen totdat ze erachter komt dat ze het hoofd van Juridische Onderneming recht voor zich heeft. "Daarbij is, zoals je ziet, de rechtszaal nog gesloten. Het spijt me, maar ik kan je niet helpen, en al helemaal niet als je me zo weinig informatie verschaft." Het meisje glimlacht, tot mijn irritatie. Er zou nu toch echt niets meer te glimlachen moeten vallen. Wat ik hieruit kan opmaken is dat het geen hoofdzaak lijkt de rechtszaal binnen te komen. Of natuurlijk dat ze zo'n goede leugenaar is dat ze het geoefende oog van een Candor kan ontsnappen. Mijn voorkeur gaat natuurlijk uit naar het eerste, anders zou ik deze positie niet waardig zijn. "Oh, ik begrijp ten zeerste dat u meer informatie nodig heeft," zegt ze, nog altijd glimlachend. Het lijkt alsof er iets van herkenning haar gezicht over glijdt, maar met zekerheid kan ik het niet zeggen. Dan steekt ze van wal. "Mijn naam is Florence Elles May en naar het schijnt ben ik aangeklaagd wegens onmenselijke behandeling van mijn mede factielid. Ik had immers de toestemming van de leiding, maar aangezien de leiding van onze factie die per definitie niet kan geven, heeft iemand mij en onze leiding hier aangeklaagd. Ik wilde daarom even met haar spreken. Ik hoop dat u daarmee genoeg weet?" Ik knipper met mijn ogen in een poging deze informatie te verwerken. Ik kijk haar aan en vernauw mijn oogleden. Plotseling schiet me iets te binnen. Het is een klein stukje informatie, maar het is belangrijk. Ik zie mezelf weer in de rechtszaal, twee jaar geleden, pas begonnen. Mijn vingers bladeren door een dossier, naam voor naam. Ik herinner hoe ik de handeling stop bij een bepaalde bladzijde -Florence Elles May. Gezien het zo lang geleden was, verwachtte ik niet dat ik er ooit nog eens iets van zou horen, maar besloot ik het in de gaten te houden om situaties zoals deze -Een aanklacht. Ik zucht en buig me dan wat verder naar haar toe. "In dat geval... Komt u vooral mee, juffrouw May." Zonder te kijken of ze me volgt, draai ik me om om de ruimte te doorkruisen en de deur van de rechtszaal te openen.

[Dankudanku (: Dit kan nog wel eens interessant worden, haha]


_______________
avatar
Valerie
Leider Candor

Aantal berichten : 258

Paspoort
Oorspronkelijke factie: [D]auntless
Gekozen factie: [C]andor
Partner: [T]here is no remedy for memory and your face is like a melody; it won't leave my head.

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Florence op ma 19 mei 2014 - 21:05

De vrouw lijkt verbaasd als ik haar de meer informatie geef waar ze me om vroeg. Ik kan het haar niet kwalijk nemen, want niemand verwacht dat een Erudiet zichzelf komt “aangeven”, zelfs al was dat in eerste instantie niet mijn bedoeling. Ik wilde gewoon even het hoofd spreken, het was niet mijn intentie mezelf in een rechtszaak te storten; iets waar het ondertussen wel op begint te lijken, jammer genoeg.
Ik heb altijd gevonden dat mensen moesten doen wat ze niet laten kunnen, maar in dit geval heb ik de neiging mezelf tegen te gaan, op momenten als deze hoeven ze dat niet per sé te doen.
Ik weet best dat zij me wellicht als een crimineel aanzien, ook dat kan ik hen niet kwalijk nemen. Je hoort niet dagelijks van mensen die hun vriend zonder enige direct aanwijsbare reden verbranden – al had ik die wel, en daar gaan ze snel genoeg achter komen. Ik wil niet aan Abel terugdenken, maar zoals het er nu naar uitziet, zal ik wel moeten, of ik nu wil of niet.
De vrouw … Neen, Valerie French. Nu weet ik het zeker, ik ken haar. Ik héb haar gekend, een goede zeven jaar terug. Ze is overgestapt uit Dauntless naar Candor, een jaar voor mijn kiesceremonie. Ze eindigde als één van de eersten in haar categorie, ik weet niet exact meer de hoeveelste.
De avond dat de inwijding ten einde liep  zijn ik en mijn zus haar nog gaan feliciteren. Mensen uit Dauntless doen het meestal niet zo goed binnen Candor. In de weken erna heb ik een paar keer met haar gepraat. We waren geen vrienden, alles behalve, maar ook geen vijanden. Ik hoop dat ze me niet meer gaat herkennen en zelfs als ze dat doet, zou het slimmer zijn van haar dat niet te laten merken.
Maar sinds wanneer zijn Oprechten slim? Ik weet het niet.
Valerie French begint dus weer te spreken. “In dat geval … Komt u vooral mee, juffrouw May.” Fijn. Ik hoor slim te zijn, maar het was vrij dom van me dat ik niet door had dat zijzelf het hoofd van de Juridische Ondernemingen is.
Zwijgend volg ik haar door de ruimte naar een zaal – de rechtszaal, vermoed ik, die ze opent. De rechtszaal in reusachtig groot. Ik ben er nog nooit geweest, dat stond op mijn programma voor dit jaar, maar bij nader inzien kan ik het dus even goed schrappen.
Er staat een immense rechtsstoel op een vrij groot verhoog, er is een tribune die de alle zijkanten van de zaal vult; er kan zeker duizend man in en, zoals wel te verwachten viel, staan er in het midden van de zaal stoelen voor de mensen om wie de hele zaak in kwestie draait, mensen als ik.
Achter de rechtsstoel staat er een immense kast, daar moeten alle dossiers in liggen.
Hoewel ik een drang voel mijn mond open te trekken vooraleer Valerie French iets vraagt, doe ik dat maar niet. Het zou niet slim zijn, alles behalve. Geen enkele factie buiten Eruditie houdt van betweters.

// Haha, inderdaad :’D Ik wil de serieuze Valerie wel eens leren kennen ^^ Al zal dat voor Florence wel een ander paar mouwen zijn ^^

_______________

"You may not know it yet, but the world isn't fair. Stop saying it."
avatar
Florence

Aantal berichten : 28

Paspoort
Oorspronkelijke factie: Candor
Gekozen factie: Erudite
Partner:

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Valerie op di 20 mei 2014 - 19:52


Florence is me gevolgd naar de rechtszaal -gelukkig is ze haar factie toch nog iets waard. Niemand in zwart-wit gekleed kijkt zelfs maar op of om over het feit dat de gigantische deuren geopend worden, ongeveer een uur te vroeg. Uit macht der gewoonte wil ik naar de grote stoel toe lopen om er plaats te nemen, maar het lijkt ironisch. Er is geen noodzaak autoritair te zijn met maar een persoon in je bijzijn. Ik kuch zachtjes om me te herstellen en loop naar de rolrechter. Voor vandaag staan er drie zaken op het schema, dat betekent dat ik een rustige dag heb. Ik slaak een zucht bij het zien van de maagdelijke rechter kolom -die de conclusies draagt- en strijk er met mijn vingertoppen overheen. Er zijn vandaag nog geen straffen uitgedeeld. Soms hoop ik dat dat elke dag zo zou kunnen zijn. Dat is het dubbele aan deze factie. We leggen genoeg vertrouwen in de mensheid om alles onbewaakt achter te laten, maar zijn wel de eersten die onrechtvaardigheden bestraffen. Mijn blik glijdt van de witte rol papier naar het blonde meisje dat wat verder achtergebleven is om de ruimte in zich op te nemen. Ze is hier schijnbaar nog nooit geweest. Terwijl ze afgeleid is, loop ik naar de kast waarvan ik weet dat de M er ergens moet zijn. Er zit geen logica in, maar deze kasten hebben wel sloten. Oke, er zit wel logica in, het is omdat we andere facties niet vertrouwen, maar dat zou precies hetzelfde moeten zijn als het openlaten van je slaapkamerdeur. In een snelle beweging draaide ik de sleutel om. Het voelde natuurlijk, maar ook vreemd. Al snel had ik het gevonden; MAY. Ik sloot de kast weer en legde het geelgekleurde mapje op het statige bureau. Mijn oog viel direct op een aantal nare beschuldigingen. Verbranding, was er een van. Ik legde mijn handpalmen op het gelakte blad en spreidde mijn vingers. "Zo, mevrouw May. Ik zie dat uw beschuldigingen geen koek en ei zijn." Mijn stem weerkaatste een aantal keren tegen alle tegels in de ruimte. Ik wilde zojuist de stift op schrijven om haar naam op de rolrechter te schrijven en haar mee te delen dat haar een zaak te wachten stond, vandaag nog, toen iets in me me aan het twijfelen bracht. Ik staakte mijn beweging en legde de pen langzaam neer. "Ik heb een voorstel voor u," sprak ik langzaam en duidelijk. "Als u me nu, in details vertelt waarom u schuldig bent aan..." -hiervoor moest ik even een blik op het dossier werpen-  "marteling, mishandeling, verbranding en onmenselijke behandeling, kan ik er zelf goed genoeg over oordelen en ben ik niet genoodzaakt hier een zaak van te maken. Als u dit echter niet kunt, geloof ik dat we toch echt meer details zullen moeten achterhalen, vanmiddag om vier uur." Ik keek haar vanonder mijn gebogen, tegen de tafel geleunde houding aan, misschien iets te voldaan met mezelf. Mijn omgekeerde psychologie, het werkte. In de meeste gevallen.

Derp]



_______________
avatar
Valerie
Leider Candor

Aantal berichten : 258

Paspoort
Oorspronkelijke factie: [D]auntless
Gekozen factie: [C]andor
Partner: [T]here is no remedy for memory and your face is like a melody; it won't leave my head.

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Florence op di 20 mei 2014 - 21:53

Nu weet ik waarom ik nooit voor mijn thuisfactie gekozen heb: Ik hou niet van Justitie en al he gezwets errond. Ik houd van logica; wat Oprechtheid doet is niet logisch. Het is onmogelijk eerlijk te zijn als je de feiten niet hebt. Eruditie heeft de feiten, Oprechtheid niet. Er is een verschil tussen je mening uiten – wat Eruditie ook doet, enkel is het niet onze intentie mensen ermee te kwetsen, en eerlijk zijn.
Als ik zou vragen aan iemand uit Oprechtheid uit welke onderdelen het angstserum van Onverschrokkenheid bestaat, weet ik zeker dat ze er maar één eerlijk antwoord op zouden kunnen geven: “Ik weet het niet.” En dat is een leugen, want moesten ze even nadenken zouden ze er zelf ook wel kunnen op komen. "Zo, mevrouw May. Ik zie dat uw beschuldigingen geen koek en ei zijn." Ik moet me inhouden niet te lachen. Het is vreemd om een spreekwoord te horen uit de mond van een Oprechte: Die zouden gewoon moeten zeggen dat het verschrikkelijk is en dat ik een bitch ben – iets professioneler verwoord, uiteraard.
Valerie French stopt midden in haar handeling iets op te schrijven en legt haar pen neer. “Ik heb een voorstel voor u,” zegt ze langzaam, alsof ze twijfelt over iets. "Als u me nu, in details vertelt waarom u schuldig bent aan..." Ze kijkt even op haar blad. Dat verbaast me niet. Abels moeder zal er wel enkele dingen bij verzonnen of overdreven hebben. “Marteling, mishandeling, verbranding en onmenselijke behandeling, kan ik er zelf goed genoeg over oordelen en ben ik niet genoodzaakt hier een zaak van te maken. Als u dit echter niet kunt, geloof ik dat we toch echt meer details zullen moeten achterhalen, vanmiddag om vier uur." Die woorden verbazen me. Niet omdat ze er geen zaak van maakt, maar omdat ze het niet in haar hoofd haalt om er waarheidsserum bij te halen, al staat er geen haar op mijn hoofd dat eraan denk het haar te zeggen. Dat is het wapen van de Oprechten, de hoofdreden waarom zij zich bezig houden met justitie. Ik zet me aan de op de trap naar de tribune toe en schraap mijn keel. Ik heb geen zin om op die andere stoelen te gaan zitten.
”Ik verwacht niet dat ik er veel meer mee bereik nog acht uur te wachten, aangezien ik sowieso gedwongen wordt te zeggen waarom ik alles gedaan heb gedaan, dus goed. Maar wees maar klaar voor een heel verhaal.” Nu komt het lastige gedeelte. Het Abel-verhaal heb ik al zoveel keren uitgelegd aan mensen, maar niet wat ik ter aanleiding van dat nog heb gedaan. Dat weet niemand. Ben ik zo een goede leugenares dat ik aan het geoefende oog van een Oprechte ontsnappen kan? Ik weet het niet, we zullen wel zien. “Het begon twee jaar terug. Ik had een relatie met Abel, iemand die ook in mijn inwijdingsjaar zat. Echter, Abel zat aan de alcohol, hij kon niet helder meer denken. Meermaals probeerde hij me te vermoorden of bewusteloos te slaan: Dat eerste is hem ook enkele keren gelukt. Goed, ik was het dus bui en ging ermee naar de leiding van Eruditie. Zij wilden hem opsluiten in Eruditie – zonder toestemming van Oprechtheid, maar ik vond dat niet genoeg. Uiteindelijk gaven ze me de toestemming hem te vermoorden. Ik wilde het zo pijnlijk mogelijk maken, dus deed ik het … deed ik het met gif. Ik dwong hem gif op te drinken en …” Ik zucht. Dit wil ik niet vertellen. Hoewel het al twee jaar geleden is, ligt alles nog vers in mijn geheugen. “En sloot hem op in een eiken kast, die ik in brand stak. U heeft zo wel een donkerbruin vermoeden wat er met hem gebeurd is, veronderstel ik. Dat is het zo ongeveer.” Ik bijt op mijn onderlip. Ik kan wel liegen, ik weet dat ik het kan, maar ik kan niet liegen tegen iemand die zo’n geoefend oog heeft. Dat is onmogelijk, ze zal het door hebben, als ze het niet al door heeft. “Dat is het niet,” ga ik verder. “Niet helemaal.” Ik slik en slaak een zucht. “Hoe dan ook, ik wilde wraak. Ik wilde hem niet alleen dood, ik wilde wraak. Dood en wraak zijn voor mij iets anders.” Ik moet dit vertellen, al kan ik het niet. Ik moet. ”Dus had ik een ingeving. Na de vele boeken uit de middeleeuwen gelezen te hebben, had ik een plan. Ik brak in op de computers van misdaden in Eruditie – waarvan de documenten rechtsreeks naar Oprechtheid doorgestuurd worden en zette er een naam bij. Kayra Tysra, Abels zus. Bij misdaad vulde ik in dat ze had ingebroken bij Zelfverloochening, want kort daarvoor was er daar ingebroken en waren er belangrijke zaken gestolen en niemand wist wie het gedaan had. Zij werd dus beschuldigd en zit nu levenslang opgesloten in Eruditie. Later kwam ik er door naar haar te gaan achter dat ze er wel iets mee te maken had, maar lang niet zoveel als ze ervan beschuldigd werd.” Niet huilen. Niet. Huilen. Ik doe mijn best en de tranen komen er niet uit, maar vanbinnen lopen zelfs mijn longen er vol van. ”Ik was nogmaals woedend, omdat ik ervoor gezorgd had dat ze terecht opgesloten was. Daarom heb ik diezelfde nacht nogmaals ingebroken op de computer en heb Abels broer erbij gezet, hij zou zijn de vinger van iemand eraf gesneden hebben, iets wat vlak daarvoor ook gebeurd was. Hij werd drie maanden opgesloten binnen Eruditie. Die drie maanden ben ik beginnen leren leven met het feit dat ik Abel vermoord had, een onschuldige in de gevangenis gestoken had en een bijna onschuldige levenslang had gegeven. Dat allemaal voor hem. Zijn zus zit nog steeds opgesloten en zijn broer niet.
Zijn moeder wist alleen van het feit dat ik Abel verbrand had en diende een aanklacht in. Daar werd niets mee gedaan, maar kort geleden begon ze een vermoeden te krijgen dat ik ook achter een van de andere twee dingen aanzat. Toen heeft ze dus opnieuw een klacht ingedient, maar ik had geen zin uit mijn huis gesleept te worden voor een zaak, dus kwam ik zelf naar hier. En ik ga het gewoon eerlijk toegeven, de enige reden waarom zijn zus en broer dit heb aangedaan, is omdat zij Abels kant trokken toen hij nog leefde, maar niet wisten wat hij deed – ik verondersteldat ze anders ook wel zo gehandeld zouden hebben, maar dat weet niemand, en ik daarom wraak wilde. Het was een uiting van woede, maar nog steeds heb ik er soms geen spijt van. Nog steeds ben ik zo krankzinnig te denken dat het hun eigen schuld was, al was het grotendeels enkel die van hun broer. En van mij.
Is dat gedetailleerd genoeg?”


// Wow, dit was heftig op te schrijven :'D Florence is echt een bitch, haha.

_______________

"You may not know it yet, but the world isn't fair. Stop saying it."
avatar
Florence

Aantal berichten : 28

Paspoort
Oorspronkelijke factie: Candor
Gekozen factie: Erudite
Partner:

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Valerie op wo 28 mei 2014 - 6:54


Ook deze keer, in een onofficiële rechtszaak, werkt mijn tactiek. Florence schraapt haar keel en gaat op de trappen van de tribune tegenover me zitten. "Ik verwacht niet dat ik er veel meer mee bereik nog acht uur te wachten, aangezien ik sowieso gedwongen wordt te zeggen waarom ik alles gedaan heb gedaan, dus goed. Maar wees maar klaar voor een heel verhaal." Ik glimlach en rol enigszins onopvallend met mijn ogen. Onze Erudiet heeft het door, hoor. Er valt een stilte, die langer aanhoudt dat haar stem de tijd heeft om weg te galmen. Een denkrimpel verschijnt op mijn voorhoofd; is de waarheid zo moeilijk te vertellen of zoekt ze de juiste woorden voor een leugen? Ik stap achter het bureau vandaan en ga op de verhoging zitten, mijn benen nog net de grond rakend, zodat ik eventuele leugens beter zou kunnen detecteren. Dan begint ze eindelijk te praten, in een eindeloos lange stroom van woorden, zoals ze me beloofd heeft. "Het begon twee jaar terug. Ik had een relatie met Abel, iemand die ook in mijn inwijdingsjaar zat. Echter, Abel zat aan de alcohol, hij kon niet helder meer denken. Meermaals probeerde hij me te vermoorden of bewusteloos te slaan: Dat eerste is hem ook enkele keren gelukt. Goed, ik was het dus beu en ging ermee naar de leiding van Eruditie. Zij wilden hem opsluiten in Eruditie – zonder toestemming van Oprechtheid, maar ik vond dat niet genoeg. Uiteindelijk gaven ze me de toestemming hem te vermoorden. Ik wilde het zo pijnlijk mogelijk maken, dus deed ik het … deed ik het met gif. Ik dwong hem gif op te drinken en …" Ik heb het dossier en de pen nog in mijn hand, en voel me gedwongen daarmee te noteren 'vergiftiging', in haar lijst beschuldigingen. Het is vreemd; Eruditie stond op het punt hem op te sluiten zonder onze toestemming? Ik weet niet of het iets is om te noteren, maar zeker om straks in de vergadering te delen. Voordat ik haar weer aankijk sluit ik mijn ogen enkele seconden om het diep in mijn geheugen te prenten. Ze gaan pas weer open wanneer ze haar woorden voortzet. "En sloot hem op in een eiken kast, die ik in brand stak. U heeft zo wel een donkerbruin vermoeden wat er met hem gebeurd is, veronderstel ik. Dat is het zo ongeveer." Ja, ik heb inderdaad een vermoeden wat er met hem gebeurd is; vlammen zijn niet te overleven. Een huivering rolt over mijn ruggengraat naar beneden, maar ik moet me weer herpakken en scherp blijven. Scherp blijven. Ik kijk haar aan en overdenk haar woorden. Enkele alarmbellen rinkelen in mijn hoofd wanneer Florence op haar lip bijt en een lange stilte laat vallen. Ik sta net op het punt haar te vragen of dat echt alles is, maar besef dan dat ik haar misschien wat meer tijd moet geven. Het is niet eerlijk om meteen over haar te oordelen als een leugenaar. "Dat is het niet, niet helemaal." Dat dacht ik al. Ik zie hoe ze slikt en vervolgens zucht; een teken van toegeven met tegenzin, een handeling die ik veracht. Ik sluit het mapje en klik de dop weer op de pen om beide objecten naast me neer te leggen en een aandachtige luisterhouding aan te nemen. Het zou haar een comfortabeler gevoel kunnen bezorgen, waardoor ze me geen enkel detail zou onthouden, en daarbij ben ik natuurlijk ook werkelijk geïnteresseerd in haar verhaal. Nadat er veel tijd, gezucht en vele woorden over wraak, voor mij herkenbare namen van misdadigers en heftige gebeurtenissen valt er een oorverdovende stilte waarin ik even tijd nodig heb al die informatie te verwerken. Dan kijk ik op, van de vloer naar mijn veroordeelde, en zeg haar; "Ik apprecieer je eerlijkheid, Florence. Niet omdat dat nu eenmaal hoort bij wie ik ben, of hoort bij het doel van mijn factie, maar omdat ik het waardeer dat je je verzet tegen je instincten het voor je te houden. Je hebt geen idee hoe knap dat is." Ik hoop haar hiermee beloond te hebben, en misschien een lesje oprecht zijn mee te geven. Maar het meest van alles wil ik haar oprecht bedanken voor het feit dat ze hier geen publiek schandaal van probeert te maken, zoals de meesten, ondoordachten zouden doen. Ze heeft een duidelijk beeld van welke weg het makkelijkste is, en dat is duidelijk deze. Ik bekijk haar even, langzaam, nadenkend. Het probleem is dat er toch echt wat kieren in haar verhaal zitten. Erudite heeft toestemming gegeven? Erudite heeft ons niet ingelicht? De klacht is nooit behandeld? De broer en zus van Abel heb ik zeker voor mijn kiezen gehad, dat kan ik me nog goed herinneren. Ik denk dat het zo'n jaar geleden is dat ik Kyra haar straf heb uitgedeeld. Ik veracht zulke rechtszaken. Ik kan het maar niet bevatten dat iemand zoiets afschuwelijks zou doen als het inbreken in een factie. Of daarin meedoen, blijkt nu. Maar al die rechtszaken... leugens? Ik zucht. "Je begrijpt dat het niet terecht is deze onschuldigen hun straf uit te laten zitten? Laten we Kyra's straf reduceren, en de moeder van Abel, evenals zijn broer, een kleine schadevergoeding uitkeren." Dan is dat vast afgehandeld. Ik order altijd alles wat ik mee te delen heb in een rechtszaak van klein naar groot. Ik weet ook niet waarom. Waarschijnlijk zodat ik minder tijd met wanhopige personen door hoef te brengen. Ik kan het het arme meisje niet aandoen, ik ga nu niet ook nog het gewicht van wat Erudite ons verzwegen heeft op haar schouders leggen, maar daar moet wel degelijk iets mee gebeuren. Er valt weer eens een stilte. Er is zoveel informatie, ik wil niets over het hoofd zien. Ik sluit mijn ogen voor nog een moment en open ze met de woorden; "U moet begrijpen dat u juist heeft gehandeld door uzelf aan te geven. U moet ook begrijpen dat een misdaad een misdaad is..." Natuurlijk is het gedeeltelijk niet haar schuld. De omstandigheden vroegen ernaar; iemand die vermoord moest worden, een factie die daar geheim toestemming voor geeft. Ik weet niet wat we kunnen doen. Erudite informeren, dat staat vast. Maar wat moet er in de tussentijd met haar gebeuren? Ik kijk naar haar fragiele gezicht en hak dan een mentale knoop door. "We zullen contact moeten opnemen met uw factie. Tot die tijd kunt u hier verblijven."

[Ulghh... hoop dat je er iets mee kunt.]


_______________
avatar
Valerie
Leider Candor

Aantal berichten : 258

Paspoort
Oorspronkelijke factie: [D]auntless
Gekozen factie: [C]andor
Partner: [T]here is no remedy for memory and your face is like a melody; it won't leave my head.

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Florence op di 17 jun 2014 - 12:23

[Jezus Christus, het spijt me dat ik je zo lang heb laten wachten. Ik zit nog volop in de examens en ga dood aan stress en druk. Het spijt me echt, uh.]

Als ik ben uitgesproken, wacht ze nog een tijdje om te antwoorden. Dat verbaast me, want Candors hebben de gewoonte direct te zeggen wat ze denken, of de ander dat nu bevalt of niet. Ik mag die eigenschap niet, wat direct ook weer een reden is waarom ik ben weggegaan uit Candor. Ik geloof niet dat m'n moeder het me ooit gaat vergeven. In het begin stuurde ze me zelfs dreigbrieven. Dat is geminderd met de tijd, maar ik ben nog steeds bang voor haar. Dat ben ik altijd geweest.
Ik ben nu eenmaal iemand die snel bang is, dat is een onmiskenbaar feit. Niemand kan daartegenin gaan en dat betekent direct ook dat mensen me als een gemakkelijk slachtoffer zien. Met Abel heb ik het tegendeel bewezen, maar jammer genoeg niet op de goede manier.
Ik apprecieer je eerlijkheid, Florence. Niet omdat dat nu eenmaal hoort bij wie ik ben, of hoort bij het doel van mijn factie, maar omdat ik het waardeer dat je je verzet tegen je instincten het voor je te houden. Je hebt geen idee hoe knap dat is." Ik heb wel een idee hoe moeilijk dat is en het verbaast me dat ze er zo te zien nog steeds geen idee van heeft dat ik in Candor geboren ben en hier ook opgegroeid ben. Ik heb geen instincten die me ervan weerhouden een leugen te vertellen, dat zou ik niet kunnen. Ik heb wél instincten die me ervan weerhouden alles te vertellen, maar die heb ik binnen Eruditie gekweekt, dat heeft niets te maken met mijn ware aard. Ik kan niet liegen of dingen achterhouden in mijn eigen thuisfactie, dat is onmogelijk. "Je begrijpt dat het niet terecht is deze onschuldigen hun straf uit te laten zitten? Laten we Kyra's straf reduceren, en de moeder van Abel, evenals zijn broer, een kleine schadevergoeding uitkeren." Ik zeg niets en doe niets omdat ik weet dat hier nog iets achter komt. Een kleine schadevergoeding kan onmogelijk het enige zijn dat ze met de situatie gaan doen. Ik weet niet of het het enige is wat ze met mij gaan doen - daar heb ik mijn twijfels bij, maar met Eruditie gaan ze in elk geval nog eens gaan praten. Op z'n minst. U moet begrijpen dat u juist heeft gehandeld door uzelf aan te geven. U moet ook begrijpen dat een misdaad een misdaad is..." Daar gaan we dan. Ik wist dat er nog iets moest achter komen. Zelfs nu nog, zes jaar nadat ik Candor verlaten heb, weet ik het nog steeds als mensen iets niet vertellen dat wel bij het verhaal hoort. "We zullen contact moeten opnemen met uw factie. Tot die tijd kunt u hier verblijven." Mooi, denk ik. Maar wat bedoel je met hier? Waar hier? Dat is dan ook de vraag die ik haar stel.

[Nogmaals sorry, echt waar. Ik vind het vreselijk en ik hoop dat je het me min of meer kunt vergeven ^^]

_______________

"You may not know it yet, but the world isn't fair. Stop saying it."
avatar
Florence

Aantal berichten : 28

Paspoort
Oorspronkelijke factie: Candor
Gekozen factie: Erudite
Partner:

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Valerie op za 21 jun 2014 - 19:08


Florence is in korte tijd van een betweterige en ietwat extravert Erudite getransformeerd in een stiller meisje tijdens mijn oordeel. Ze lijkt ofwel afwachtende of terughoudende, maar een keuze daartussen kan ik niet maken. Als ik mijn zegje gedaan heb en mijn vingers in elkaar vouw, is het enige wat er bij Florence gebeurt dat er onbegrip op haar gezicht verschijnt. Eigenlijk had ik iets anders verwacht te gebeuren, vooral als ze haar mond opendoet ben ik verbaasd. De vraag die ze naar me toe ketst heeft niets te maken met de gehele rechtszaak, laat staan mijn oordeel. "Wat bedoel je met hier? Waar hier?" rolt vragend over haar lippen. Ik knipper met mijn ogen en laat verrast mijn handen weer zakken. "Nou... Niet hier, natuurlijk," duid ik op de rechtszaal. Een vriendelijke glimlach verschijnt op mijn gezicht. "Ik bedoel, voor de hand liggend, binnen Candor." Dan schiet me plotseling iets te binnen. Ik kan haar niet zomaar een kamer geven. Dat zou mensen in mijn zaak betrekken die ik er niet bij zou willen hebben. Niet dat ik er niet eerlijk over tegen ze zou zijn, natuurlijk. Maar voor nu lijkt het me beter als we niet nog meer gewicht op de schouders van dit meisje drukken. Mijn blik valt op de pen waarmee ik de zaak op de rechtstrol geschreven zou moeten hebben en bijt op de hoek van mijn onderlip, de plaats waar ik het vlees ondertussen rauw gebeten heb. Het voelt verkeerd om het -voor even- verzwegen te houden voor de anderen, maar ik weet dat dit de juiste beslissing is. Vervolgens zet ik me over een mentaal obstakel -ik ben immers geen Amity- en zeg tegen haar. "Je zult in mijn kamer moeten verblijven." Het kwam er niet helemaal zo uit als ik gehoopt zou hebben, dus sla ik mijn blik neer en loop met tikkende en doorgalmende passen naar de grote deuren van de rechtszaal. Het zou gunstig zijn als ze me zou volgen, maar het is niet bepaald mijn wens.

_______________
avatar
Valerie
Leider Candor

Aantal berichten : 258

Paspoort
Oorspronkelijke factie: [D]auntless
Gekozen factie: [C]andor
Partner: [T]here is no remedy for memory and your face is like a melody; it won't leave my head.

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Florence op di 12 aug 2014 - 16:25

[En dan excuseer ik me de vorige keer dat ik je zo lang heb laten wachten. Echt, het spijt me. Ik dit is zo erg van me.]

Ik zie verbazing op haar gezicht als ik ben uitgesproken. Of tja, uitgesproken. Het is meer: Als ik mijn verbazing geuit heb. Ze zei dat ik hier moest verblijven, maar hier is een nogal ruim begrip. Candor-leden hebben de knack om de waarheid te spreken, maar dat vaag te doen zodat de rest van de wereld er niets van begrijpt. Oftewel zit het anders en begrijp ík er niets van omdat ik een Erudiet ben en ik altijd alles tot in de puntjes en de komma's moet weten, maar daar ben ik niet zeker van.
"Nou... Niet hier, natuurlijk," zegt ze, waarmee ze op de rechtszaal doelt. Ik moet mijn best doen niet met mijn ogen te rollen. Dàt had ik ook wel door, ik bedoelde eerder waar in Candor: Vrijuit of ergens waar er de hele tijd iemand op mij kijkt om te zien wat ik doe. "Ik bedoel, voor de hand liggend, binnen Candor." En dat had ik helemààl nog niet door.
Dan verschijnt er een twijfel op haar gezicht. Die twijfel herken ik, ik weet wat ze denkt. Dat is het voordeel aan in Candor en in Erudite geleefd te hebben: Je bent opmerkzaam en je bent intelligent genoeg om te weten wat mensen bedoelen met gelaatsuitdrukkingen. Dat is een leuke eigenschap om te hebben. Nog zo'n voordeel aan ooit in Candor geleefd te hebben is dat je weet hoe je geloofwaardig moet liegen zonder dat iemand het opmerkt: Iets dat ik vandaag niet toegepast heb. "Je zult in mijn kamer moeten verblijven." Dat is duidelijker, maar ik geloof dat de verraste blik op mijn gezicht óók duidelijk is. Wat? Dat is nu wel het laatste wat ik verwacht of gehoopt had. Ik voel de verbaasde blik op mijn gezicht gewoon, en ik weet zeker dat zij ze ook ziet als ze met grote passen naar de reusachtige deuren van de rechtszaak terugloopt. Ik weet dat ik haar zou moeten volgen, maar ik ben te verbaasd om ook maar één stap te verzetten.

_______________

"You may not know it yet, but the world isn't fair. Stop saying it."
avatar
Florence

Aantal berichten : 28

Paspoort
Oorspronkelijke factie: Candor
Gekozen factie: Erudite
Partner:

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Valerie op vr 15 aug 2014 - 16:58


Afgezien van het feit dat ik me behoorlijk irriteer aan haar sarcastische toon, wacht ik netjes en maar enigszins ongeduldig met mijn voet tikken bij de grote, massief eikenhouten deuren van de rechtszaal tot ik beweging in haar lichaam hoor komen. Ik kan niet anders dan me omdraaien. Ergens zal ik me toch wel verantwoordelijk voelen voor Florence. Geërgerd til ik mijn tenen op en laat mezelf twee kwartslagen op mijn hakken omdraaien, terwijl ik mijn blik op de hare richt. Hoewel de afstand tussen ons redelijk wat bedraagt, kan ik zien hoe er pure verbijstering van haar gezichtsuitdrukking druipt. Ze staat, met stomheid geslagen, als aan de grond genageld en heeft zich nog geen centimeter verplaats sinds ik me van haar weg heb gedraaid en de hele afstand naar de deuren al heb afgelegd. Ik slaak een lichte zucht, klem mijn tong tussen mijn tanden en sla wat ongeduldig mijn armen over elkaar. Het enige wat in me opkomt om te zeggen, is de waarheid, voor de verandering. "Florence, vind je het niet een heel klein beetje respectloos dat je het zo erg moet vinden in mijn kamer te verblíjven, nadat ik je heb opgevangen, mijn tijd in je heb gestopt en je zo ontzettend mild behandeld heb?" Ik kijk haar doordringend aan. "Het is niet alsof je met me onder de lakens moet duiken, dus wil je er alsjebliéft toe zetten eventjes een paar stapjes te zetten? Gaat dat lukken, Florence?" Het sarcasme droop van mijn woorden af, maar toch was het in de hele zaal te voelen dat het menens was toen ze erdoorheen galmde.

[Het maakt niet uit! Ik heb toch al lange tijd geen inspiratie meer, dus het was lang wachten of een post nog flutter dan dit, haha.]




_______________
avatar
Valerie
Leider Candor

Aantal berichten : 258

Paspoort
Oorspronkelijke factie: [D]auntless
Gekozen factie: [C]andor
Partner: [T]here is no remedy for memory and your face is like a melody; it won't leave my head.

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Eerlijkheid is een schone deugd ... [Valerie & Florence]

Bericht van Gesponsorde inhoud


Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Go down

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven


 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum