Runaway

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down

Runaway

Bericht van Elizabeth op ma 30 jun 2014 - 14:57

Samen met mijn zusje zat ik in het hoekje van de badkamer. De deur op slot gedraaid en de gordijnstok onder de klink. Het was begonnen met een stil meningsverschil maar nu waren mijn ouders flink tegen elkaar aan het schreeuwen. "Hou nou gewoon eens op met dat geschreeuw! Ik geef je alles wat je nodig hebt en toch blijf je maar klappen uitdelen! Ik wil dit niet meer! Ik ben er klaar mee, ik vertrek en neem de kinderen mee!" Riep mijn moeder huilend. Ze had het al vaker geroepen maar dit keer leek het alsof alles zou gaan veranderen. Ik weet niet of het kwam door de wanhoop die nog nooit zo groot was geweest of dat het kwam doordat ik nu eindelijk zo dapper was geweest de badkamerdeur op slot te draaien. "Jij gaat helemaal nergens heen met de kinderen! Jullie blijven hier! Jullie zijn mijn bezit, jullie kunnen mij niet alleen laten!" Gevolgd door een klap. Een seconde was het stil. Ik hoorde het kleine hartje van Cat kloppen en mijn adem stokte. Ik hoorde gestommel, een deur die dicht klapte. Mijn vader begon weer te schreeuwen. "Kom die kamer uit! Je gaat niet weg! Je blijft hier!!" Mijn moeder begon weer te huilen, ze vertelde zichzelf dingen om rustig te blijven. Ik stond op, en liep behoedzaam naar de deur. Ik keek nog even achterom naar Cat, die doodsangst uitstraalde. "Het komt goed, ik beloof het." Fluisterde ik. Ik gaf haar een kus op haar voorhoofd, tilde haar op en haalde de deur van het slot. Op mijn tenen liep ik de gang in, niet dat het nodig was, mijn voetstappen zouden nooit boven het geschreeuw uitkomen. Mijn vader stond op de slaapkamerdeur te rammen en hij schreeuwde het hele scheldwoordenboek bij elkaar. De deur ging open. "Het spijt me, maar ik kan hier niet langer leven. Je maakt niet alleen mij kapot, maar ook de kinderen. Dit is geen toekomst." De tranen rolden over haar wangen terwijl mijn vader rood werd. 'Nee! Je kunt niet afpakken wat mij is! Als je gaat, ga je alleen!'' Mijn moeder probeerde zich langs mijn vader te wurmen toen ze mij zag staan. Ze begon te rennen. Mijn vader haalde uit naar haar gezicht. ''Nee! Hou op! Ik wil geen vader die slaat!'''Riep ik. Ik dook voor mijn moeder om haar klap op te vangen. Mijn moeder pakte de hand van Cat en liep naar de deur in de verwachting dat ik erachteraan zou komen, maar mijn vader pakte mijn pols. ''Blijf hier! Geef mijn kind terug! Dit kun je niet maken!" Ik probeerde me los te worstelen maar in plaats van dat ik ontsnapte trok hij me naar mijn kamer en sloot me op. Ik bleef maar wachten tot ik vrij werd gelaten, maar het duurde lang. Ik begon te schreeuwen, te huilen en te smeken of ik nou eindelijk naar buiten mocht. De deur werd open gemaakt. Gespannen wachtte ik af wat mijn vader ging zeggen maar in plaats van woorden werd ik in mijn gezicht geslagen.

Huilend schrok ik wakker. Ik was onderhand aan de nachtmerrie gewend maar bleef elke keer weer super heftig. Op de klok zag ik dat het pas vijf uur in de ochtend was, maar toch stapte ik uit bed. Onder de douche bleef ik langer staan dan normaal. Nadat ik me had aangekleed bond ik mijn haren in een staart, sloeg de deur achter me dicht en begon te rennen. Ver weg van waar mijn vader was. Ik liet alles achter me, om nooit meer op die plek terug te komen. Op de hoek van de straat bedacht ik me dat het vandaag zover was. De persoonlijkheidstest. De zenuwen kwamen naar boven. Ik liep langzaam naar het centrum van de stad, ging in het park op een bankje zitten en wachtte tot het zover was. De spanning in mijn lijf was niet meer zo groot geweest sinds mijn moeder mij achterliet.

_______________

I don't trust words. I trust actions.
avatar
Elizabeth

Aantal berichten : 149

Paspoort
Oorspronkelijke factie: Erudite
Gekozen factie: Ik moet nog kiezen..
Partner: Every night when i close my eyes i can see you, my perfect type. And i never thought my dreams would come treu, untill i laid eyes on you.

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Runaway

Bericht van Valerie op di 1 jul 2014 - 13:15


Waarom wist ik niet, maar iedere keer als ik een belangrijke knoop door moest hakken of als me een invloedrijke handeling te wachten stond, weigerde mijn lichaam zich over te geven aan de slaap. Nu was zo'n moment, en er was me opgedragen een bezoek aan Erudite te brengen voor een rechtszaak enkele weken geleden met Florence, toen ik me alleen nog maar in juridische functie bevond. Het zou vroeg moeten gebeuren, rond een uur of vijf, zodat ik me de rest van de dag, na half negen, bezig kon houden met het afnemen van persoonlijkheidstesten. Natuurlijk, alsof ik het niet al druk genoeg had. Zuchtend draaide ik me om, maar natuurlijk had het geen effect. Me omdraaien was mijn favoriete en enige bezigheid als ik leed onder dit soort insomnie.
Uren later zat ik aangekleed, opgedoft en wel, maar met nog altijd geen oog dichtgedaan te hebben, op mijn vensterbank en wierp een blik over mijn schouder naar beneden. Mijn kamer was erg hooggelegen in het gebouw, iets waar ik als voormalig Dauntless geen problemen mee had. Ik dacht na over hoe ik dit Erudite moest brengen, maar in staat om de soep van losse gedachten aan elkaar te knopen tot een concreet plan was ik niet. Het was iets beslist onacceptabels om het arme meisje zomaar toestemming te geven voor wraak, -voor moord- zonder daar eerst mijn factie voor te raadplegen. Gapend goot ik nog wat van mij kokend hete koffie naar binnen, en zette het naast mijn andere, zojuist leeggedronken beker. Dat zou genoeg moeten zijn om de dag door te komen.
Erudite was strak. Het ging verder, veel verder zelfs, dan het geordende van Candor, waarin alles overzichtelijk en rechtvaardig ingericht was. Erudite leek meer op een typisch ziekenhuis uit een horrorfilm. Het gevoel dat me bekroop, beviel me helemaal niet. De ontvangsthal was het kloppend hart van de factie, -hoewel het zich nu redelijk ademloos en slapend hield- dat uitkwam op tientallen gangen. Ik huiverde bij de gedachten dat ik mijn leven in zo'n steriel en onoverzichtelijk gebouw door zou moeten brengen, waarin ik absoluut zou verdwalen. In deze enorme zaal was een persoon te bekennen, een secretaresse, die er te wakker uitzag voor dit uur van de dag. De bril die ze droeg had geen tot weinig sterkte, te zien aan hoe het haar ogen door het glas schemerde toen ze me scherp aankeek. Ik vond het een vreemde gewoonte van Erudite om een bril te dragen wanneer je die niet nodig had om slimmer te lijken. Ten eerste was het niet tactisch -iedereen droeg er immers een, wat het overbodig maakte- en ten tweede deden zij zich anders voor de ze in feite waren; een leugen, in mijn ogen. Dit was dan ook de reden dat ik, nadat ze me had verrijkt met de informatie dat het nog minstens een half uur zou duren voordat ik iemand te spreken kon krijgen, onmiddellijk op een stoel plaatsnam in plaats van nog even te blijven staan om een praatje met haar te maken. Ik vouwde mijn vingers in elkaar en sloot nadenkend mijn ogen.
Slechts enkele minuten later werd mijn rust echter verstoord door snelle voetstappen, die door de hal heen galmde. Een meisje met lang, bruin haar in een paardenstaart gebonden, en uiteraard in het blauw gekleed, rende richting de uitgang met een snelheid waarover ik me verbaasde, voor een Erudite. Ze leek van slag. Het schoot me meteen te binnen dat dat natuurlijk kwam door de persoonlijkheidstest die vandaag plaats zou vinden. Om de een of andere reden, overspoelde me een gevoel dat me verplicht liet voelen haar gerust te stellen. Het was sterker dan ik, ik moest gewoon wel uit mijn stoel opstaan. Man, ik was te lang niet omringd geweest door Dauntless.
Hoewel mijn voeten, in zwarte naaldhakken geperst, behoorlijk veel pijn begonnen te doen, had mijn conditie verbazend genoeg geen probleem om haar tempo bij te houden. Toch hield ik een paar meter afstand totdat ik het juiste moment zou vinden haar te benaderen. Ik wilde niet dat ze nog meer overstuur zou raken. Eindelijk, na een paar straten, kwam ze met een schok tot stilstand en begon daarna te lopen. Ofwel ze had zich iets belangrijks gerealiseerd, ofwel haar vermogen om te rennen had het plotseling begeven. In allebei die gevallen was ik stiekem blij dat ze vaart had geminderd. Na nog een straat te zijn uitgelopen, streek ze neer op een bankje, maar haar houding bleef gespannen. Even bleef ik nog staan om haar en mij op adem te laten komen, daarna liep ik nonchalant op haar af. Een idee hoe ik dit zou moeten aanpakken had ik niet, maar toch nam ik naast haar op het bankje plaats en keek haar aan om meteen ter zake te komen. "Het valt niet mee hé, zo'n persoonlijkheidstest," brak ik het ijs. Meteen realiseerde ik me hoe vreemd het wel niet moest klinken, als openingszin, dus voegde er snel aan toe; "Het spijt me. Ik zag dat je nogal overstuur leek te zijn, en ik dacht... Misschien heb je iemand nodig die je vertelt dat er geen reden is tot paniek..." Mijn stem stierf weg, maar ik glimlachte oprecht naar haar. Ik verborg mijn impuls om alles eruit te gooien en vertelde haar niet dat ik echt niet goed was in kalmeren, of in... kinderen in het algemeen. Het enige wat ik deed was in stilte vloeken voor het feit dat ik haar zo impulsief gevolgd was.



||OOC: Ik voel me echt een stalker xD||Words: 949||Tags: Elizabeth





_______________
avatar
Valerie
Leider Candor

Aantal berichten : 258

Paspoort
Oorspronkelijke factie: [D]auntless
Gekozen factie: [C]andor
Partner: [T]here is no remedy for memory and your face is like a melody; it won't leave my head.

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Runaway

Bericht van Elizabeth op vr 15 aug 2014 - 22:04

Ik had een paar minuten nodig om op adem te komen. Er kwam een vreemde vrouw naast me zitten. Ik keek haar aan, glimlachte en wendde mijn blik af. "Het valt niet mee hé, zo'n persoonlijkheidstest," Zei de vrouw. Ik vroeg me meteen af of ze helderziend was, het overduidelijk was dat ik ermee zat of dat ze gewoon echt heel goed was. "Het spijt me. Ik zag dat je nogal overstuur leek te zijn, en ik dacht... Misschien heb je iemand nodig die je vertelt dat er geen reden is tot paniek..." Ik richtte mijn blik weer naar de vrouw toe. Aan haar kleding zag ik dat ze uit Candor kwam. Ik glimlachte. Ik zocht naar woorden om uit te drukken hoe ik me voelde, maar ik kon het niet vinden. ''Het is oke, ik ben oke. Denk ik.." Wist ik uit te brengen. Ik keek naar de lucht en zag dat ze zon al een klein beetje aan het op komen was. ''Hoe gaat dat eigenlijk, zo'n persoonlijkheidstest. Mijn vader heeft er nooit over verteld..'' Vroeg ik, maar wel zachtjes. Ik keek weer naar de vrouw. Ze glimlachte. Maar niet zo als alle mensen uit Erudite. De vrouw haar glimlach was puur, echt. Hoe meer ik naar haar keek, hoe meer ik haar mocht. ''Sorry, stomme vraag.. Dat mag je natuurlijk helemaal niet zeggen, dat moeten we zelf ontdekken..'' Een diepe zucht ontsnapte, zonder dat ik me er bewust van was.

_______________

I don't trust words. I trust actions.
avatar
Elizabeth

Aantal berichten : 149

Paspoort
Oorspronkelijke factie: Erudite
Gekozen factie: Ik moet nog kiezen..
Partner: Every night when i close my eyes i can see you, my perfect type. And i never thought my dreams would come treu, untill i laid eyes on you.

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Runaway

Bericht van Gesponsorde inhoud


Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Go down

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven

- Soortgelijke onderwerpen

 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum